شاید بتوان گفت نشخه های خطی از مهمترین آثار بشر و اساسی ترین ارکان فرهنگی و نشانه های بارز یک تمدن به شمار می آیند. به طوری که هر جامعه ای دارای خط و زبان مشخصی نبوده و یا نسبت به دیگر اقوام دیرتر صاحب فرهنگ و تمدن گردیده است، آن جامعه جامعه ای پیشرفته و مدنظر تاریخ قرار نگرفته است. لذا تردیدی نیست که نسخه های خطی بازگو کننده تاریخ یک سرزمین در ابعاد مختلف هستند و سرگذشت زندگی گذشتگان را در زوایای متنوعی بازگو می کنند. بشر در طول تاریخ، سعی بر آن داشته تا به طرق مختلف اندیشه های خود را به ثبت برساند و طبعاً برای عملی شدن این مهم چاره ای جز نوشتن و یا به تعبیری مکتوب کردن نداشته است.

لذا برای بار نخست این کار را با نگارش بر روی دیواره ی غارها، لوحه ها، ظرفها، سنگ ها و مانند آنها به انجام رساند و بعد از این که به تمدن و فرهنگ دست یافت آنچه را که می اندیشید، بر روی کاغذ می آورد. چه این که برای بهتر نوشتن، پاپیروس و پارشمن و بعد کاغذ را برای این کار ساخت. به طوری که امروزه ما کتابهایی را در اختیار داریم که در نسخه های فراوان به یاری صنعت چاپ نشر یافته و محققان و متفکران افکار و یافته های خود را از طریق این کتاب به مردم انتقال می دهند. صنعت چاپ برای نخستین بار در نیمه ی قرن پانزدهم میلادی برابر با قرن نهم هجری در اروپا به کار گرفته شد. نخستین چاپخانه ای که در ایران دست به چاپ کتاب زد در سال ۱۲۲۷ ه.ق به کشور وارد شد.

بنابراین پیش از ظهور چاپ مردم چون به نگارش بر روی کاغذ دست یافتند، این کاغذها رابا جلد به هم پیوست و کتاب را به وجود آوردند.        

منبع و ادامه مطلب 

 

نوشته شده در تاریخ یکشنبه 1391/02/3    | توسط: فرزانه خزائی    | طبقه بندی: کلیات،     | نظرات()